Blogoscars - Σενάριο

1. Before Midnight
2. Nebraska
3. This is the End
4. Blue Jasmine
5. Her
6. Behind the Candelabra
7. The World’s End
8. The Wolf of Wall Street
9. Frances Ha
10. Side Effects

1. Atoms for Peace - AMOK (XL)

Όλα εξηγούνται στις επιλογές του Thom και του Nigel στον KCRW. To Amok έχει το cool του Moon Indigo, το ρυθμό του Sumatra RNB, το θράσος του Shadows of Tomorrow, και την καρδιά του Different For Girls.

Μεγάλο ταξίδι για τον Thom. Η αμηχανία του Kid A (και των επόμενων δίσκων, λιγότερο ή περισσότερο) εξελίχθηκε σε κάτι βέβαιο και αδιαμφισβήτητα ικανό να μουδιάσει  κάμποσους wizards του νέου ήχου. 

2. Autechre - Exai (Warp)

Διαπερνάς layers θραυσμάτων beat, αρρυθμίας, δυσαρμονίας, οτιδήποτε εξετάζει την αντοχή και μπορεί να σε φέρει στα όρια σου αλλά στο τέλος σε αποζημιώνουν. Με techno από το Ντιτρόιτ (jetavee C), house από τις Βαλεαρίδες (bladelores), μελωδικά ηχοτοπία (t ess xi), γενναίο hip hop (recks on, 1 1 is) και funκ που σχεδόν χορεύεται (flep).

Νομίζω πως τα δύο 10ωρα set που έκαναν πριν την κυκλοφορία του, το περιγράφουν καλύτερα:
http://mixlr.com/autechre/showreel/

3. My Bloody Valentine - M B V (self-released)

To πρωινό που κυκλοφόρησε είχε ήλιο και κρύο δυνατό αέρα. Άνοιξα το παράθυρο ενώ έπαιζε το Only Tomorrow και τελοσπάντων ήταν απ' αυτά τα ασύγκριτα όμορφα πράγματα που δε θα ξεχάσω ποτέ.

4. Vondelpark - Seabed (R&S)

Υπέροχο downtempo, αναδεικνύεται με τον ήλιο κόντρα.

Λιγότερο αισθαντικοί από τους Rhye, περισσότερο οργανικοί από τον Blake, λιγότερο rhythm, περισσότερο blues, μεγαλειώδεις ενορχηστρώσεις.

5. Ceephax - Cro Magnox (Weme)

Ξεφορτώθηκε το "Acid Krew", έδωσε στο δίσκο σοβαροφανές όνομα (θυμίζω ο προηγούμενος ονομαζόταν "united acid emirates"), μεγάλη διάρκεια (76')  και διάλεξε να τον κάνει λιγότερο acid και περισσότερο μαύρο από ποτέ.

Εντάξει μετά πατάς play, ακούς το "camelot science" και συνειδητοποιείς ότι δεν πρόκειται για καμιά φοβερή φάση ωριμότητας.

Ζοφερά σύνθια, βρετανικό giallo, ο Carpenter, επικά arpeggios, όλα στο μίξερ του Andy βγάζουν 18 κομμάτια που αγαπώ και δε μοιάζουν με τίποτα άλλο, καλώς η κακώς. 

6. James Blake - Overgrown (ATLAS)

Ξεκάθαρα 30 century soul man o James.
Με καθηλώνει κάθε φόρα.