1. Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (Asthmatic Kitty)

Το ίδιο συναίσθημα, 21 χρόνια μετά.
Τα drones στο τέλος του Blue Bucket of Gold δεν αφήνουν τίποτα όρθιο.


2. Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (Aftermath/Interscope)
3. Tame Impala - Currents (Interscope)
4. Julia Holter - Have You In My Wilderness (Domino)
5. Natalie Prass - Natalie Prass (Spacebomb)
6. Kamasi Washington - The Epic (Brainfeeder)
7. D'Angelo - Black Messiah (RCA)
8. Triptides - Azur (Requiem Pour un Twister)
9. Beach House - Thank your lucky stars (Sub Pop)
10. Father John Misty - I Love You, Honeybear (Sub Pop)
11. Blur - The Magic Whip (Parlophone)
12. John Grant - Grey Tickles, Black Pressure (Bella Union)
13. Jamie XX - In Colour (Young Turks)
14. DMX Krew - There Is No Enduring Self (Mystic & Quantum)
15. Knxwledge - Hud Dreems (Stones Throw)
16. Ultimate Painting - Green Lanes (Trouble in Mind)
17. The Jon Spencer Blues Explosion - Freedom Tower – No Wave Dance Party 2015 (Mom & Pop)
18. Ryley Walker - Primrose Green (Dead Oceans)
19. Thee Oh Sees - Mutilator Defeated at Last (Castle Face)
20. Ex Hex - Rips (Merge)

2. Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (Aftermath/Interscope)

Έβγαλε τον πιο τολμηρό ηχητικά δίσκο της χρονιάς, χωρίς εκπτώσεις, με πρωτοφανές θράσος στην επιλογή συνεργατών και με ενορχηστρωτική διάθεση που θα λειτουργήσει καταλυτικά στο hip hop των επόμενων χρόνων. Keep on keepin' on, Kendrick.

3. Tame Impala - Currents (Interscope)

Τα claps στο "Let it Happen".

Η μπασογραμμή του "The Less I Know The Better".

Το drum break στο "Past Life".

To "Εventually".

To ρεφραίν του "Reality in Μotion".

Τα hi-hats στο "New Person, Same Old Mistakes".

4. Julia Holter - Have You In My Wilderness (Domino)

Έχουν ψηφιστεί 666 albums αλλά μόνο η Julia έχει σημασία.

5. Natalie Prass - Natalie Prass (Spacebomb)

Προσπαθώ να μαζέψω το σαγόνι μου από το Φλεβάρη. Μόνο με τα έγχορδα του "Christy" βάζει φωτιά σε όλα τα presets του κόσμου.

6. Kamasi Washington - The Epic (Brainfeeder)

Ένα δίσκο του Stan Getz έχω και το Blue Train του Coltrane, ως εκεί φτάνει το ενδιαφέρον μου για το σαξόφωνο (άντε, να βάλουμε και τους Morphine). 

Το τελευταίο πράγμα λοιπόν που ένιωθα την ανάγκη να ακούσω στην αρχή του χρόνου ήταν 14λεπτα jazz sax-heavy έπη με full μπάντα και 12μελή χορωδία. 

Χαίρομαι τόσο που δεν είχα ιδέα.

7. D'Angelo - Black Messiah (RCA)

Ο δίσκος ξεκινάει με το Sugah Daddy, τα τρία τραγούδια που προηγούνται ας τα χρεώσουμε σε όσα πέρασε τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια.
Για τα υπόλοιπα 45 και κάτι λεπτά μου είναι αδύνατο να σταματήσω να κουνάω το κεφάλι μου, νομίζω ότι δεν υπάρχει καλύτερο σερί φέτος από το Back To The Future/ Till It's Done/ Betray My Heart.
Το comeback των Blur ήταν μαγικό αλλά αυτό το χρειαζόμουν περισσότερο.